Rust.

το πώς επιβιώνω και το αν

Ύστερα σχεδόν από έναν χρόνο, κοίταξα ξανά τον εαυτό μου στον καθρέπτη του μπάνιου.
Κι του μίλησα ειλικρινά.

Μπορεί να μην σου ανήκω, του είπα, να μην είμαστε φίλοι, μα I love you dearly.

Μπορεί να μην δακρύζουν τα μάτια μου πια, μα στάζει η βρύση του μπάνιου.

Πως άλλαξα Ιδανικά εξομολογήθηκα,
πως Ιδανικά είναι κι αυτά είπα, για να με υπερασπιστώ στον εαυτό μου.

Μπορεί να μην ανοίγω τα χείλη μου για να μιλήσω,
μα την χροιά μου ακούς όταν σου απευθύνουν τον λόγο οι φίλοι μου.

Ο ουρανός δεν είναι γαλάζιος.

Ο ουρανός, δεν είναι γαλάζιος.

Το τοπίο, το οποίο όπιο πίνω για να δω, είναι πάντα πιο φαντασμαγορικό.

Κι πως o ουρανός δεν είναι γαλάζιος, του δήλωσα.

Τότε ήταν που τα χέρια μου πήραν την πρωτοβουλία. Άνοιξαν το μάτι της κουζίνας κι τοποθέτησαν πάνω του το πρόσωπό μου. 
Περιμένοντας, υπομονετικά. 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Παίρνω δύναμη από το χαμόγελο ενός αγοριού που πετυχαίνω τυχαία στο δρόμο,

μπορεί να μην έχετε το ίδιο όνομα, να του λείπουν τα δύο μπροστινά δόντια και η ικανότητα να σε μιμείται, μα λέω στον εαυτό μου πως σου μοιάζει.

Ωστόσο δεν σου μοιάζει αλήθεια αλλά μπορώ να το κάνω να.
Έχω φαντασία εννοώ τόση ώστε.

Παίρνω δύναμη από το χαμόγελο ενός αγοριού που πετυχαίνω τυχαία στο δρόμο, 

ανοιγοκλείνω τα μάτια μου,

σε σχηματίζω στο μυαλό,

ανοιγοκλείνω τα χέρια μου και πετάω.

-Αν μπορώ με ρωτάς να πετάξω, όσο εγώ δεν σε ακούω γιατί βρίσκομαι ήδη ψηλά.

Θέληση, πίστη και πολύ απιστία κάνει όμορφα αγόρια να βγάζουν φτερά.

"Ζούσα αραγμένος σε λιμάνι

ώσπου σε αγάπησα" 

Τι θα πει στην υγεία μας;

Μου αρέσουν οι αιρετικοί άνθρωποι, κι οι αθώοι.
Το κόκκινο, καλό κρασί που αφήνει στάμπες στα χείλη, στην καρδιά,
και κάνει χάλια τα χαλιά.
Kι εσύ που από εδώ το έφερες από εκεί το έφερες απόψε, με φίλησες στο στόμα με νότες.
μου έλειψες μουσική μου
Βλέπετε; Δεν είμαι ένας απλός αποτυχημένος εραστής εσωρούχων.

Παράνοια κατόπιν συνεννόησης

SUGAR.

Σίγουρα μια μέρα μόνος θα διασχίσω τους μεγάλους δρόμους χωρίς την κομπανία κανενός, χωρίς εσένα ή το άρωμα σου δίπλα μου,

θα γευματίσω στο αγαπημένο μου εστιατόριο μόνος και θα τσουγκρίζω το ποτήρι μου με τον γκαρσόν,

θα επισκεφτώ το ομορφότερο νησί του κόσμου χωρίς συνοδό.

Σίγουρα μια μέρα δεν θα σε έχω ανάγκη και το τατουάζ με το όνομά σου θα έχει σβηστεί από το μπράτσο μου, σίγουρα μια μέρα.

Ώσπου να γίνει αυτό θα υποφέρω τραγικά κάθε μέρα.

Θα περιφέρομαι στους άδειους δρόμους σαν τρελός, με την δεξιά μου παλάμη ελεύθερη έτοιμη να πιαστεί με τη δική σου, με κλειστά μάτια κι με μυαλό πήχτρα σε ιστορίες οργίων για το τι κάνεις τις νύκτες μακριά μου, τι τρως, τι πίνεις, που πας και το δίνεις.

Θα μένω νηστικός κοιτάζοντας την ώρα να περνά, περιμένοντας σε μάταια έξω από το αγαπημένο σου εστιατόριο,

Θα κρεμιέμαι κάθε τόσο από την πλώρη των πλοίων που φτάνουν στο λιμάνι του ομορφότερου νησιού του κόσμου, φωνάζοντας το όνομα σου, παρακαλώντας τα να με αράξουν όχι αλλού παρά μόνο στην αγκαλιά σου μέσα, στο δικό μου λιμάνι.

Δεν σε αγάπησα ποτέ, φωνάζω για να πιστέψω.

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, καταπίνω για να μην ξεστομίσω, ακούσω και αποτρελαθώ.

Πότε αναρωτιέμαι ο δύστυχος θα σταματήσω να γράφω το όνομά σου στο χαρτί της εφημερίδας αφηρημένος όταν είμαι ενώ μιλάω στο τηλέφωνο, αφού έχουν ήδη περάσει τόσα χρόνια.

"Ένας κουφός κρυμμένος στο λαρύγγι μου 

αρχειοθετεί τα ουρλιαχτά μου."

-Παντελής  Μπουκάλας

Tου μορφασμού.

Ο ένας πλάι στον άλλον 

στο πλάι του άλλου κανείς. 

Γεμάτη είναι η άδεια ζωή μας με ξένους ανθρώπους. Ανθρώπους περαστικούς, υπεραστικούς, του κρεβατιού, της τάβλας, της καύλας, του σπιτιού, του δρόμου, του υπόδρομου. Με φουσκωμένα χείλη και φουσκωμένα μυαλά με φαγωμένα νύχια με λαδωμένα μαλλιά και σπυράκια. Γεμάτη είναι η άδεια ζωή μας με ξένους ανθρώπους.

Δεν φταίω, δεν φταις, δεν φταίει κανείς άλλος εκτός από εμένα κι εσένα. Ίσως πάλι να μην φταίμε ούτε εμείς. Πάει καιρός που σταμάτησα να πλένομαι, κάθε που αποχωριζόμουν τα νεκρά μου κύτταρα σε ένοιωθα όλο και πιο μακριά μου. Πως πνίγεσαι στους υπονόμους.
Σαν να σ' έχανα. Σαν να έχανα.

Ο έρωτας μένει μακριά και πάει καιρός που σταμάτησε να με παίρνει τηλέφωνο. Ωστόσο όταν απολύτως τίποτα δεν έχει αξία για εμένα, φρόντιζε έρωτα να βρίσκεσαι κάπου κοντά στο διαμέρισμα μου, να εισβάλεις γρήγορα, να μου θυμίζεις πως τίποτα δεν χάθηκε στα γρήγορα και να μου δίνεις το χάπι που παίρνω όταν τέτοια ποιήματα γράφω, που κρύβω στο τρίτο συρτάρι με τα πορνοπεριοδικά.

Το ροζ τατουάζ στο μπράτσο σου και όποιος αγαπηθεί πρώτος.

Ο φούρνος στην Ελλανίκου.

Τι να σου πω για εμένα, για να με μάθεις καλύτερα;
Ποιος είμαι; Ποιος είμαι;
Τι κάνω τα βράδια μετά το πανεπιστήμιο; Κάθομαι, ο "δήθεν" μπροστά στο  laptop του αδελφού μου κι προσπαθώ να γράψω το τέλος κάποιου ποιήματος.
Τι τρώω; Παραγγέλνω από έξω.
Αν ακούω μουσική; Ακούω.
Αν μου αρέσει η Laura Marling; Ναι.
Αν γουστάρω τα απογεύματα στο δρόμο για το σπίτι να με πετυχαίνει η βροχή κι να κάνει τα ρούχα μου κουρέλια; Υπάρχω κι χωρίς αυτό.
Που μεγάλωσα; Κρήτη.
Αν οι γονείς μου είναι οκέι; Και με το παραπάνω.
Με ποιο χέρι γράφω; Προτιμώ το αριστερό.
Αν έχω αδέλφια; 2
Αν μου αρέσει ο Brassens; Σε μετάφραση Νόττα κάτι λέει.
Αν με άγγιξε το "δίδαγμα του ηλιοτρόπιου"; Δεν το πολυκατάλαβα, αλλά έπιασα το νόημα πάνω κάτω, καλό είναι.
Το νέο CD του Tom Waits; Δεν τρελάθηκα.
Αγαπημένος τραγουδιστής; Το αρμόνιο που έχω στο σπίτι έχει μια ρύθμιση...
Ταξίδια; Ναι.
Λεφτά; Όχι.
Με αγαπάς; Μαλακία ερώτηση.

Τι να σου πω για εμένα, για να με μάθεις καλύτερα;
Αν θερμαίνω τις κάλτσες μου όλη νύκτα στο καλοριφέρ για να είναι ζεστές το επόμενο πρωί; Όχι αλλά  αν μη τι άλλο είσαι ευρηματικός.
Αν καπνίζω; Σας παρακαλώ δεν θα ήθελα.
Τι κάνει την καρδιά μου να χτυπά δυνατά; Αυτό.
Πόσο λατρεύω τα φιλιά μας; Τόσο όσο διαρκούν.

Τι να σου πω για εμένα, για να με μάθεις καλύτερα;
Μάθε με χωρίς τίποτα να πω, μήτε το όνομα μου, λέγε με Oliver.
Κι αν ποτέ με δεις στο δρόμο, φωνάξεις το όνομα μου και δεν γυρίσω, μην διστάσεις, βγάλε από τα αυτιά μου αυτά τα κακόγουστά πράσινα ακουστικά, πιάσε με από το χέρι. 
Ξέρω ένα καλό cafe κάπου εκεί κοντά, όπου μπορούμε να καθίσουμε ήρεμα, να πιούμε έναν καφέ φίλτρου τούμπανο σε ζάχαρη κι σε γάλα, να σου πω για εμένα τα πάντα, να με μάθεις καλύτερα βρε αδελφέ.

Από τις δεκαεπτά κι έπειτα.

Μπορεί ο θυμός να μην βγει απο τα δόντια μας έξω, να μείνει μέσα στο στόμα κι η γλώσσα μας να μην πυρακτωθεί;



Η ώρα Μια το μεσημέρι, καφέ στην Τζορτζ, τσιγάρο,
παραμονή της Μέρας που περιστέρια με πανό στα χέρια, καθισμένα σε κάγκελα,
άνοιξαν τα κλουβιά, ελευθερώνοντας ένα τεράστιο πλήθος νέων ανθρώπων

έξω απο το πανεπιστήμιο.

Πιο επίκαιρος από ποτέ,
πλησιάζω κοντά σου
σου πιάνω το χέρι

από πότε έγινε ξανά ανεπίκαιρη, η επίκληση στην ελευθερία;

Oφειλή περιπέτειας, ωφέλη ταξιδιού.

Ω. 1
Ευτυχώς που ήρθατε, γιατί πριν κρύωνα.                                                   ~στην Τιτίκα

Ω. 2
Μην διαμαρτύρεσαι που διαμαρτύρομαι,
δεν με γνώρισες στη μπουάτ, σε διαδήλωση με γνώρισες.          ~στην Σόφη και στον Βασίλη

Ω. 3
Όσο σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
μεταμορφώνομαι σε αναλογικό ρολόι,
που χει για λεπτοδείκτη,
ένα κοφτερό μαχαίρι.
Έτσι κάθε δευτερόλεπτο απουσίας σου στο στήθος μου αποτυπώνει.       ~Π.Κ.

Ω. 4
Tις νύκτες που μένεις στο σπίτι μου,
σου μιλάω για ιστορίες και κόλπα,
πίνουμε κρασί Κρητικό που πάτησα, μικρό παιδί, το '96
κοιμάται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου,
κι η πόρτα, η πόρτα μένει πάντα ξεκλείδωτη,
κι εγώ, εγώ δεν ανησυχώ για τυχόν ληστές.
Αν μπουν;
Ας μπουν στο σπίτι παραβιάζοντας της κλειδαριά ή όπως αλλιώς γουστάρουν,
σύντομα θα καταλάβουν, πολύ σύντομα, βλέποντάς μας,
πως τίποτα που αξίζει πολύ δεν μπορούν να κλέψουν,
αφού να το πιάσουν καλά καλά δεν θα μπορούν.


Ω. 5
Μάλλον τόσο σε αγαπάω,
που πρόσεχα και την κάθε μου κίνηση,
το κάθε τι που σου λεγα.
Μη και μου ξέφευγε πως σε έχω απατήσει.

Notes.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μια η γυναίκα που θα σε καθορίσει κι αυτή η μάνα σου, μια φορά κι αν κλάψεις, για εκείνη να ναι.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Πως η αλήθεια πονά τόσο όσο πονούν τα μέσα εκείνου που την ιστορεί,
και πως το ψέμα καίει τόσο όσο καμμένος δεν είναι εκείνος που το λέει,
να θυμάσαι.
Kαι πόσο δύσκολο είναι παρ' όλα αυτά, να ξεχωρίσεις το ψέμα απο την αλήθεια.
Ωστόσο τίποτα να μην σε πτοεί.
Ο κόσμος να χαλάσει, μην κλείσεις ποτέ την πόρτα στην αγάπη.
Κλείσε τα μάτια,
και ψόφα αν δεν έχεις ποτέ σου ερωτευτεί.

Και επιτέλους πέρνα από εδώ,
να μην φοβάμαι την σκιά μου, τους καθρέφτες, τα χρησιμοποιημένα εσώρουχα, τις βροχερές νύκτες εκείνες που δεν πρόλαβα να σε ακούσω να μου λες καληνύχτα από το γαμημένο ακουστικό τηλεφώνου,
να μην φοβάμαι τους ληστές που μπαίνουν στο σπίτι παράνομα.
Τι να μας κλέψουν που να αξίζει, όταν αγκαλιά είμαστε, αφού να το πιάσουν, δεν θα μπορούν.
Έλα και βγάλε με από αυτήν την σκλαβιά του επαγγελματικού ανταγωνισμού, της ταχύτητας και των κλωνοποιημένων τραγουδιών, έλα να πετάξουμε πάνω απο το καυσαέριο να μυρίσω εγώ εσένα και εσύ εμένα τον ιδρώτα μας. Έλα και βγάλε με απο την μουντή τους σκλαβιά, έλα κι οδήγησέ με στον πολύχρωμο σου πλανήτη να μαι δίπλα σου ελεύθερος κι απαλαγμένος.
Ένια σου και ξέρεις πόσοι μετά απο εμάς θα ακολουθήσουν;
Δεν θα προλάβουμε να νοιώσουμε μοναξιά, ίσα ίσα θα μας φτάσει ο χρόνος, λίγο μόνοι να μείνουμε.
Επιτέλους πέρνα από εδώ να σε δω
το αβέβαιο μέλλον της Γης ας έχει για standard την αγάπη μας,
την περίεργη, την πρωτόγνωρη.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Μια η μεγαλύτερη ευτυχία, όταν πρέπει να σταματήσεις να έχεις ήδη τελειώσει.

Όταν στο λόγο μας αυτοσχεδιάζουμε ζωγραφιές φτιάχνουμε πάνω στο χαρτί.

Γράφω με ερωτικά γράμματα,
που 'χουν καμπύλες μακριές κι του έρωτα μελάνι,
ερωτικά Γράμματα,
με Δέλτα Νείλου στα μάτια.

Γράφω με κεφαλαία γράμματα, με μελάνι μαύρο πάνω σε κόκκινο χαρτί
αναμνήσεις.
Μα όσο ο καιρός περνά
με πιάνω να γράφω
για τα χάλια μας
για τα ξεπεσμένα χάδια μας
για τις απόρριψη που δέχτηκαμε, απο την κοινωνία μας.
Μια κοινωνία στην οποία βρισκόμαστε κι ζούμε.
Παγιδευτήκαμε μέσα της ανήμποροι να βγούμε.

Με ένα στυλό κι ένα χαρτί ουδέτερο σου στέλνω ερωτικά γράμματα, τον πόνο μου σου λέω.

Η απαισιοδοξία δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα μου, αλλά ταιριάζει στον γραπτό μου λόγο.

Η απαισιοδοξία δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα μου, ωστόσο η αισιόδοξη πτυχή του εαυτού μου είναι όπως κι να το κάνουμε αρκετά πιο μωροπίστευτη.