Palermo Palermo.

Αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στο μπαμπά το καλύτερο κομμάτι κοτόπουλου.

~.~

Στα ελληνικά, παίζω πιάνο, προβάλλομαι στην γερμανική τηλεόραση και η νύκτα πέφτει στο Παλέρμο.

~.~

«Αυτό που η κάμπια ονόμασε τέλος του κόσμου, η ζωή το ονομάζει πεταλούδα»

~.~

Να με καθρεπτίσουν τα μάτια σου ένα απόγευμα, μια άκυρη στιγμή καθώς περνάω απο δίπλα σου,

να με θυμάσαι κι αύριο το βράδυ

Μια σκέψη σου να μαι, αχ!

Και η μοναδική μακάρι.

~.~

Η αθωότητα είναι η γοητεία σου όλη.

 ~.~

Είναι αλήθεια μοναστήρι το κρεβάτι μου.
Ένα κόλπο με χαρτιά το αίσθημα μου είναι, αλήθεια. Και να γουρλώνεις τα μάτια σου.

~.~

Μοναξίλα, αγάπη μοναξίλα.
Κάνει τα πόδια να μυρίζουν.

 

Η ερωτική εξομολόγηση του Γιώργου.

Έγραψα το όνομα σου σε παραλία με ξύλο αλμυρικιού
το πήρε το κύμα

-καλοκαίρι

Έγραψα το όνομα σου σε βυθό με κοχύλι αγκαθωτό
το πήρανε τα ψάρια

-απόγευμα

Έγραψα το όνομα σου στο σκονισμένο παρμπρίζ ενός Mazda με τον νύχι μου
το πήρε ο πακιστανός

-Ελλάδα, Αθήνα, Πατησίων, στα φανάρια
 

Θα σε φωνάζω θάλεια Ζωή,
για μια ολόκληρη ζωή,
 γιατί υπήρξες αγάπη αναγελούσα.

Ο Γιώργος:

Έγραψα το όνομα σου στη παραλία και το πήρε το κύμα

Έγραψα το όνομα σου στο βυθό και το πήρανε τα ψάρια

Έγραψα το όνομα σου στο αμάξι και το πήρε ο πακιστανός

GALA

Χωράω στην παλάμη σου και δυο φορές

Τα που δεν λες

Ψάχνω στα λόγια που μου πες

Στα ανήσυχα σου βλέμματα, θαυμάζω

Εκείνο που τα βράδια

φως δίνει στα φεγγάρια

Χωράω στην παλάμη σου και δυο χωράω.

Μέσα μου ζει κι ο έρωτας.

Οι νύκτες στην μπλαβιασμένη Αθήνα μοιάζουν με σκιές, απροσδιόριστες,
ανθρώπων που πέρασαν και δεν άγγιξαν.  

~.~

Οι φίλοι τον κοιτούν και τρέμουν,

πως έγινε έτσι το παιδί,

αυτό που κάποτε έσταζε μέλι για δάκρυα,

ξερνάει μιαν ανθρώπινη ψυχή

κάθε βράδυ

κάθε βράδυ, τα ίδια και τα ίδια,

να με φωνάζετε ξένο. Ξένο!

~.~

Τα  πάθη μου πέφτουν δάκρυ δάκρυ, μα δεν λυτρώνομαι,

κάθε τέλος νύκτας  χύνω κανάτες βρωμιάς, λες και κάνει ένα άπλυτο σύννεφο γιορτή πάνω από το κεφάλι μου.

Όλα για μένα. Όλα δικά μου.

Γυρίζω τον χρόνο πίσω όποτε βρίσκω χρόνο ελεύθερο, σε θυμάμαι, επικοινωνώ μαζί σου,
χάνομαι στον χρόνο, πηδάω από σύννεφο σε σύννεφο ευτυχισμένος, χορεύω ρόκ εν ρολ,
τρώω παγωτά, τρέχω, πηδάω από σύννεφο σε σύννεφο ευτυχισμένος, αρμενίζω στα πέλαγα,
τρώω παγωτά, τρέχω, κάνω βουτιές σε αγκαλιές, τραγουδώ.

Έπειτα παίρνω το πρώτο ταξί που βρίσκω στο δρόμο μου,

και γυρνάω σπίτι πίσω στην πατούμενη γη.

Είναι πάλι στιγμές που λέω από μέσα μου

- πόσο άδικο να μας χωρίζει απόσταση ικανή να καθιστά ανέλπιδη ευχή ένα σου άγγιγμα

- πόσο άδικο να ναι τόσο μικρό το χέρι σου.

Γιατί ξέρω, πως η αγάπη δεν κάνει την γη να γυρίζει,μα μια βόλτα στο πάρκο μαζί σου να αξίζει τον κόπο.
Για εμένα που τα πάντα είναι να μου πιάνεις το χέρι, το πάντα ιδρωμένο. 
Του που διψά για αγάπη το χέρι, το χέρι μου.

Το πρώτο ενικό πρόσωπο μου, έκανα μάσκα, και όταν σε θυμάμαι,
χάνομαι στον χρόνο,πηδάω από σύννεφο σε σύννεφο ευτυχισμένος, χορεύω ρόκ εν ρολ,
τρώω παγωτά, τρέχω, πηδάω από σύννεφο σε σύννεφο ευτυχισμένος, αρμενίζω στα πέλαγα,
τρώω παγωτά, τρέχω, κάνω βουτιές σε αγκαλιές, τραγουδώ.

Έτσι μου φεύγει η λύπη, έτσι περνάει ο πόνος μου, ο χρόνος μου και με αφήνει

Όμορφο μπορώ.

Το ομορφότερο μπορώ είναι εκείνο,
 που φέρνει πίσω ανθρώπους και στιγμές, σαν να ήταν χθες,
προτού μια για πάντα πίσω σε αφήσω.

~.~

Όσες φορές γυρνάω πίσω,
βλέπω στα μάτια των δικών μου τα μάτια του,
τον που έμεινε εδώ και πίσω,
τη ζωή και τα όλα του.

~.~

Αλλάξαμε δέρμα, μετακομίσαμε μακριά ο ένας από τον άλλον, μεγαλώσαμε, συχνάζουμε σε άλλα στέκια μα με τους ίδιους φίλους, σε ξέχασα, με ξέχασες, και πίνουμε την ίδια ώρα καφέ, την ίδια ώρα ξυπνάμε, ακούμε την ίδια μουσική, με τον ίδιο τρόπο περπατάμε, φοράμε όμοια πουκάμισα, ακούμε στο πως – όμοια μας ονόμασαν κι τους δύο, κι όταν κοιταζόμαστε στον καθρέπτη κάνουμε τις ίδιες κινήσεις ακριβώς,
δικέ μου.

ΑΓΑΠΗ express

Η αγάπη έγκειται στην επούλωση τρύπας, έχει να κάνει κάτι με σοβάντισμα, για να μη μείνει χαραμάδα, να μη μπορέσει και χωρέσει και χωθεί από κάπου η τσιλιβήθρα μοναξιά.

Η αγάπη έγκειται στην επούλωση της τρύπας που σου αφήνει η μυρωδιά της διάβρωσης, πως λιώνεις.

Η αγάπη σου έγκειται στην επούλωση των τρυπών της καρδιάς, στην συντήρηση και στην συντροφιά.

                                                                        ~.~

Η αγάπη βέβαια έχει κουφάνει κόσμο, αν δεν προσέξεις ποιον ερωτεύεσαι, έρχεται και μπαλώνει λάθος τρύπες. Κουφαίνει και τυφλώνει άμα λάχει.

                                                                        ~.~

Ο Έρωτας είναι το μόνο πράγμα που σκέφτομαι πολύ, που δεν σκέφτομαι τίποτα πριν το κάνω, και που σκέφτομαι όταν κάνω κάθε τι άλλο πέραν αυτού.

Δίνει ώθηση για μια καλύτερη ζωή.  

Δίνει ώθηση, και ερεθίζει.

                                                                   

Ασπρόμαυρο calculator.

Βαραίνει το Λόγο μια φωνή από τα περασμένα

Πως "δεν υπάρχει δεν μπορώ μόνο δεν θέλω υπάρχει"

Ότι με ξέρει χάσκει

Και εγώ που το ποθώ απεγνωσμένα

Ψάχνω να βρω τι φταίει.

Βαραίνει το Λόγο μια φωνή – μιλάει εκείνη τώρα

Πως "δεν υπάρχει δεν μπορώ μόνο δεν θέλω υπάρχει"

Έρχεται μπόρα : 

ΌΤΙ ΝΑ ΘΈΛΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ ΚΑΙ ΌΤΙ ΜΠΟΡΏ ΔΕ ΘΈΛΩ.

Ξέχασα ποιος με γέννησε ή ποίος με έχει σπείρει

Ξέχασα τι θα γίνει όταν θα μεγαλώσω.

Βαθουλώνω, για ξεχαρβάλωνε.

Το λουκάνικο Μπέρι είναι ερωτευμένο με μια γουρούνα, κι άλλοι τέτοιοι αδιέξοδοι έρωτες.

Όταν μιλάω δεν με ακούει κανείς, κι όμως όσο σου μίλαγα δεν με ένοιαζε στιγμή αν κανείς άλλος με ακούει, ένα παιδί δεν έχει λόγο να φοβάται.

Δεν με ξέρεις για να με αγαπάς.

Η γάτα κυκλοφορεί γυμνή χωρίς αιδώ στο σπιίτι, τα δελφίνια ζούνε χωρίς καημό κανένα, και τα πιθήκια συνεχώς γελάνε. Μόνο ο άνθρωπος κλαίει, μοναχός αισθάνεται, πεθαίνει από την πείνα όσο άλλοι από πολύ φαί, ντρέπεται και ντύνεται. Πόσο ξέπεσε έτσι το ζώο αυτό που σκέφτεται!

Ο "περπατώ πάντα σκυφτός"

Ο περπατώ πάντα σκυφτός το δρόμο

κοιτάζει ένα φεγγάρι σαν κι το αποψινό, αντικατοπτριζόμενο, μέσα από πηγάδια.

Μόνος περνά τα βράδια.

Ζει τη ζωή ενός όπως τους λεν λεχρίτη,

ζυγίζει την αξία της ζωής του, κάθε βράδυ, και μας προειδοποιεί :

ΜΗΝ ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΣΕΤΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!

                                                   ~.~
Δεν αγαπάω πολύ κόσμο, μα σε αγαπώ. Τις νύκτες κλείνω τα μάτια μου και μόνο εσένα δε θωρώ,
στο σκοτάδι δεν κάνουν όνειρα οι άνθρωποι -ποιός ονειρεύεται ένα μέλλον με σκιές. Δεν αγαπάω πολύ κόσμο, μα σε αγαπώ.