το χαμόγελο της τσοκόντα

Θαύμασε μας φέγγος, κοίτα μας , δες πόσο αγαπημένοι είμαστε, δάκρυσε και φτύσε μας μην μας ματιάσεις.

Και τώρα κοίτα φεγγάρι την θάλασσα πως επιπλέει η βάρκα πάνω της φανταστικά,

Και το υδάτινο μονοπάτι που φτιάχνεις για να διαβούμε να σε φτάσουμε όταν έρθει η ώρα,

παρατήρησε πως παίζει.

Και τώρα φύγε φεγγάρι και φέρε μας πίσω το φως

Ότι θέλω να κάνω είναι ηλίου φαεινότερο

Και να θαυμάσω τα μάτια της αγαπημένης μου

Θέλω τώρα όσο τίποτα άλλο στην πλάση.

Και τώρα φύγε φεγγάρι και φέρε μας πίσω το φως

Ότι θέλω να κάνω είναι ηλίου φαεινότερο

Και να χαδέψω τα ξανθά της μαλλιά τώρα θέλω φεγγάρι

Μακάρι να ήξερες πόσο το θέλω με ακούς;

Όσο τίποτα άλλο στην πλάση.

δεν υπάρχει γυναίκα αμάραντο φύλλο

κοτσάνι για πάντα χλωρό  

μετρήσιμα είναι όλα στην ζωή μας

και η φυγή μας

αναγκαίο κακό

αν δεν μάθεις να λες όχι στα έρωτα που και που

και στου μαρασμού

την φυσική παρέμβαση στα χείλια…

  κατειλημμένα αιδοία θα αντιμετωπίζεις στην ζωή σου συνεχώς.

τι θα μισήσω απο εσένα

Τι να μισήσω από ‘σένα νε, που δεν σε γνωρίζω καν, και που τόσο πολύ σε θέλω;

 Την ειδύλλια ευωδιά ,της φράσης «δεν επιτηδεύτηκαν ποτές τα όνειρα που κάναμε»,

ή το «θέλω να δω μαζί σου όλα τα ηλιοβασιλέματα»;

Τι να μισήσω από ‘σένα νε, που δεν σε γνωρίζω καν, και που τόσο πολύ σε θέλω;

Το «δεν εκπνέω μακριά σου μη και βγεις από μέσα μου»

Ή το « δεν εισπνέω σιμά σου γιατί μου κόβετε η ανάσα»;

Τι;

Θεσσαλονίκη

στον Αλκιβιάδη

Είσαι εδώ και ας μην ήσουν ποτέ.

Ορίζεις αόριστος , και της ζωής μου την κατεύθυνση χαράζεις.

Τι κι αν αλλάζεις, μήπως σε γνώρισα ποτέ.

Σε βλέπω πάντα

Και πάντα σε βλέπω σαν να ‘ναι πρώτη φορά.

Τι και αν αλλάζεις ,μήπως σε γνώρισα ποτέ.

άνοιγμα

Κατερίνα, Τι είναι κόκκινο και δεν αλλάζει;

Η αγάπη μου για εσένα.

Και πράσινη και κίτρινη και μπλε

Κι είναι κι όλα τα χρώματα μαζί, Αριάδνη.

Μα δεν αλλάζει.

Τι είναι κόκκινο και δεν αλλάζει όσο χαράζει;

Η αγάπη μου για σένα που δε γερνά

Και κόκκινη και πράσινη και μπλε

κι είναι και όλα τα χρώματα μαζί

μα δεν αλλάζει όσο χαράζει μας γονατίζει και μας νικά.

απόκριση

Η ηλικία μου δεν με απαγόρευσε στιγμή να σε ερωτεύομαι.

Μα σε αγαπώ και αυτό, με κάνει και απαιτώ και με καλούνε νιό ακόμη.

Κι επαιτώ.

Ξέρω, πως η αγάπη δεν κάνει την γη να γυρίζει,

 μα κάνει μια βόλτα στο πάρκο μαζί σου να αξίζει τον κόπο.

έτσι ζω την κάθε στιγμή με ένα χαμόγελο

που με κάνει και ξεχνώ μίση και πάθη

κι γυρνώ στην ασχήμια του κόσμου την πλάτη, και στην ηλικία μου ,

 που τείνει να γίνει αφόρητα τριψήφια.

Κι δυστυχώς ,πλην λογική συνέπεια τι να πει κάνεις, με ένα πελώριο Α Αφόρετη.

something to remember me by

Πολλή βροχή με δάκρυσες πολύ, πολύ δυνατή βροχή και δάκρυσα πολύ πάλι.